الزامات زیست‌محیطی صنایع غذایی در ایران بر سه پایه قانونی اصلی استوار است: 

۲.۱. آیین‌نامه جلوگیری از آلودگی آب (مصوب ۱۳۷۳)

این آیین‌نامه که به استناد ماده ۴۶ قانون توزیع عادلانه آب تدوین شده، مبنای اصلی ممنوعیت آلودگی آب در ایران است .

ماده ۲ به صراحت اعلام می‌دارد: «اقدام به هر عملی که موجبات آلودگی آب را فراهم آورد ممنوع است» .

ماده ۱۴ نیز تصریح می‌کند: «تخلیه و پخش فاضلاب یا هر نوع ماده آلوده‌کننده از منابع متفرقه به آب‌های پذیرنده به میزان بیش از استاندارد ممنوع می‌باشد» . این دو ماده، مبنای قانونی برخورد با واحدهای صنعتی آلاینده هستند.

۲.۲. استاندارد ۱۰۵۳ سازمان حفاظت محیط زیست

سازمان حفاظت محیط زیست ایران (DOE) استانداردهای تخلیه پساب را بر اساس ماده ۵ آیین‌نامه جلوگیری از آلودگی آب تنظیم کرده است . این استاندارد، حدود مجاز پارامترهای کلیدی را تعیین می‌کند و در سال ۱۴۰۴ نیز به‌روزرسانی شده است.

۲.۳. قانون برنامه هفتم توسعه

قانون برنامه هفتم توسعه، رویکرد جدیدی نسبت به مدیریت آب در صنایع اتخاذ کرده است. بر اساس بند «ب» ماده ۳۹، صنایع آب‌بر موظف شده‌اند نیاز آبی خود را از آب نامتعارف (پساب تصفیه‌شده و آب دریا) تأمین کنند .

نکته مهم برای صنایع غذایی: صنایع غذایی، بهداشتی و آشامیدنی از این الزام مستثنا هستند و همچنان مجاز به استفاده از آب متعارف هستند، اما می‌توانند از پساب برای آبیاری محوطه‌ها و فضاهای غیرتولیدی بهره ببرند . این استثنا، فرصتی برای کاهش هزینه‌های آبیاری فضای سبز کارخانه است.